perspectief
Verschillende perspectieven

Terwijl de griep bij veel collega’s en studenten toeslaat, probeer ik ondertussen voldoende weerstand op te bouwen. Weerstand is dus een belangrijk ding om gezond te blijven. Bij veranderingen ligt dat geloof ik toch wat anders, gezien de hoeveelheid literatuur over het omgaan met weerstand bij veranderingsprocessen wat op de markt verschijnt en cursussen waarbij je daarmee leert omgaan. Nu ben ik een groot voorstander van scholing, daar ligt het niet aan maar ik wordt getriggerd door het perspectief van waaruit vaak geschreven wordt.Een perspectief dat er vanuit gaat dat weerstand iets is om te overwinnen of iets lastigs waar je mee moet dealen.Er zijn verschillende benaderingen te onderscheiden, van overtuigen en onderhandelen tot verklaringsmodellen vanuit rouwverwerking (wat uiteindelijk zal leiden tot acceptatie van de verandering) of adviezen in de richting van erken de emotie, maar de (verander)inhoud blijft staan of de hardere lijn richting de uitgang van een organisatie. Wat de benaderingen gezamenlijk hebben dat het vanuit het perspectief van managers/bestuurders/leidinggevenden wordt geschreven richting medewerkers en uiteindelijk gaat over een machtsdiscours inclusief de uitsluiting van andere mogelijke perspectieven en een ,waarheidsclaim’ over het eigen perspectief. Heb ik een ander perspectief of ander idee die niet gangbaar is of gedeeld wordt door de leidinggevende rondom een organisatieverandering dan is het oppassen geblazen. Voordat ik het weet, wordt dat in het kader van zo’n machtsdiscours als weerstand gelabeld.

Het andere wat mij opvalt, is dat er nieuw discours rondom weerstand in opkomst lijkt te zijn. Die van deep democracy (‘The Corperate Tribe’ van Jitske Kramer is verkozen tot het managementboek van het jaar 2016), agile werken met scrum, het organiseren van constructieve tegenspraak, cocreatie, theory U (Otto Scharmer) waarin eigenlijk het gemeenschappelijk uitgangspunt is dat juist de verschillende perspectieven waardevol zijn. De wereld is te complex en te dynamisch geworden en organisaties kunnen het zich domweg niet permitteren vanuit een klein groepje bestuurders/managers een dominant perspectief te laten prevaleren, dat overleven ze niet.Daar is flexibiliteit en snelheid voor nodig en een continue verander-en leerproces van alle betrokkenen. Klinkt goed toch?

Er is alleen een klein stemmetje die iets zegt over Bansky; een Britse straatkunstenaar geïnspireerd door de punkbeweging. Zijn werk is humoristisch,politiek getint, pacifistisch, antikapitalistisch, tegen de gevestigde orde en voor vrijheid. Hij is ondertussen wereldberoemd en zijn werk wordt in grote musea geëxposeerd en voor veel geld verkocht in galeries. En dat lijkt op wat er gebeurt met het nieuwe discours; het onbehagen  vercommercialiseerd. Rare paradox, maar ik heb er weerstand tegen…

 

banksy Bansky