Don Quichot

Heel lang heeft het idee geheerst van de maakbare organisatie. Een belangrijk onderdeel daarvan is de controle over het gedrag van medewerkers en het afbakenen van initiatief in het kader van efficiency. De drie M ‘s: maakbaar,meetbaar,macht als belangrijkste smaakmaker in organisaties. Procedures,protocollen, targets en ja ook coaching als maakbaar- en controleinstrumenten.
En wat blijkt? Het werkt niet. De wereld is steeds onvoorspelbaarder geworden, veranderingen steeds sneller, en mensen zijn geen ‘resources’ met opgelegde en vooraf vastgestelde betekenissen. Het bedenken en controleren van al die procedures en protocollen kosten heel veel geld en efficienter wordt het er ook niet van. Je kunt hele boeken vullen met rare en doorgeschoten voorbeelden in organisaties waarvan iedereen denkt; dit kan toch nooit de bedoeling zijn? Om iets van initiatief te tonen of een innovatief idee naar voren te brengen, laat staan tot uitvoering proberen te brengen, dan moet je eigenlijk een soort ongevaarlijke gek zijn, een Don Quichot in organisatieland.

Ik zou eigenlijk willen onderzoeken of ,Deep democracy’ons zou kunnen helpen om mensen weer meer autonoom te maken, organisaties innovatiever, waar juist ruimte is voor anders zijn,andere perspectieven, ruimte voor diversiteit en andere manieren van denken binnen organisaties. Niet omdat het handig is om ,weerstand’ weg te poetsen of te reguleren maar als uitgangspunt van organiseren en denk- en verbeeldingskracht.