LECTORAAT CHANGE MANAGEMENT – De Haagse Hogeschool

Tot waar in de organisatie en op welke manier worden verhalen van doelgroepen beluisterd en meegenomen? Waar wordt er (nog) wel geluisterd en waar al lang niet meer? Welke (inspirerende) verhalen vinden makkelijk een plek en wat gebeurt er met moeilijke (systeem kritische) verhalen? Wat maakt dat het ene verhaal wel door het gewapend beton van een organisatie komt, terwijl het andere verhaal van het kastje naar de muur hobbelt? Welke hoge muren moeten er tussen leef- en systeem werelden worden doorbroken voordat men in staat is om te luisteren. En dan? Wat gebeurt er dan?

Op 20 juni lanceerden Hanane Abaydi en ik onze Publicatie Bundel

Hoeveel verhalen moeten we nog vertellen voordat ze eens gaan luisteren.Er is een limited Edition voor de mensen die er waren en voor de mensen die er niet waren en die bijzonder van waarde waren. Altijd bundels te weinig dus. Helemaal wanneer ze zo VET vormgeven zijn door INNERHENRY. Omdat iedereen ons vraagt om meer en ze zijn er nog niet. Dus hierbij een PDF

Het was ongekend bijzonder. Zoals iemand zei. Nog nooit heb ik een onderzoek op deze manier gepresenteerd zien worden. Je verwacht toch een praatje en een powerment. Niet bij ons Lectoraat Change Management. Daar doen we immers “Onderzoek op het randje”. Dankzij de samenwerking met Artist Educator Kate Donkor creëerden wij een Publicatie Performance. Bezoekers betraden onze organisatie wereld, werden overspoeld met verhalen in geprojecteerde beelden en geluidsfragmenten.

Op de vloer de posters waarmee we al spelend ons onderzoek , onze verkenning’ mee in beeld brachten. Het was niet moeilijk om dit te improviseren omdat het levensecht is. Hoe ben je op het idee gekomen om dit thema te kiezen voor je onderzoek, vroeg een bezoeker me. Hoe kom je bij zo’n onderwerp? Ik wist even geen beter antwoord te geven dan ja, ach het is dat wat ik echt tegenkom. Het is de wereld waar ik in rondloop. Elke dag. Nu ik het schrijf denk ik, misschien heb ik het onderzoek niet gekozen, maar koos het onderzoek gewoon mij. Mij. Ons.

Kate Hanane en ik hebben daadwerkelijk leven en werk, theorie en praktijk met elkaar uit elkaar gerafeld en weer op opnieuw in elkaar gezet. Het was een kunstmatige organisatie wereld die de mensen betraden en hij werd levensecht door de verhalen van alle mensen die we zichtbaar maakten. En door de bezoekers die vervolgens hierdoor hun eigen verhalen deelden. Zo ontstond er behalve herkenning en erkenning, ook iets nieuws in de ontmoeting dat er nog niet eerder was. Het was een beetje onderzoek en een beetje kunst.

Samen werd het veel magie. We genieten hier nog even na.